We plant seed because we wish to see flowers: Blog

i dont know...why?

Wed, 19 Sep 2007 20:31:41 GMT

เคยรึป่าว......เคยทำให้คนคนนึงรอ ด้วยความหวัง ความตั้งใจ .. ด้วยคิดว่าวันนึงจะได้ไม่ต้องรอต่อไป ด้วยคิดว่าการรอคอยนั้นมันจะคุ้มค่า

เคยมั้ย......ที่ทำให้การรอคอยของใครสักคน ไร้ความหมาย ทำให้คนคนนึงผิดหวัง กับสิ่งที่เขารอคอยมานาน

ถ้าเราไม่รู้ว่ามีคนรอ....แล้วเราถูก หรือ ผิด?

จนมาถึงวันนึง... เรารู้แล้วว่าการรอคอยมันทรมานแค่ไหน คิดอะไรบ้างระหว่างรอ แค่หนึ่งนาที แต่สำหรับคนที่รอนั้น มันนานเป็นเดือน... เป็นปี

เวลาที่อยากจะขอโทษ.....แต่ คนที่รอเรา เขาไม่อยู่ที่จะฟังคำนั้น หรือไม่ก็ เราไม่จำเป็นต้องพูดคำนั้นกับเขาแล้ว

แต่คำขอโทษมันยังอยู่ในใจเราตลอดเวลา...และตอนนี้เรารอ..รอ....รอ รอที่จะได้พูดคำนั้น "ขอโทษ"

Plato.. อย่าขี้เกียจอ่าน เค้ายิ่งว่าคนไทยน่ะอ่านน้อยอยู่ด้วย..

Tue, 10 Jul 2007 14:17:55 GMT

มีอยู่วันหนึ่ง เพลโต ถาม ครูของเขาว่า “ความรักคืออะไร” “ผมจะหามันเจอได้อย่างไร”

ครูตอบเพลโตไปว่า “มีทุ่งข้าวสาลีขนาดใหญ่อยู่ทางด้านหน้าโน้น

เธอเดินไปยังที่นาแห่งนั้นโดยไม่ต้องเดินกลับมานะ

เพียงแค่หยิบใบไม้ขึ้นมาซักใบเดียวก็พอ ที่เธอคิดว่ามันพิเศษแตกต่างจากใบไม้อื่นๆ

และนั่นก็หมายความว่า เธอได้พบกับคำว่ารักนั้นแล้ว

ดังนั้นแล้ว เพลโตก็เดินไปยังทุ่งข้างสาลีแห่งนั้น ไม่นานนักหลังจากนั้น เพลโตก็กลับมาพร้อมกับมือที่ว่างเปล่า

ครูจึงถามเพลโตว่า “ทำไมเธอถึงไม่ได้นำใบไม้กลับมาเลยหล่ะ”

ครูครับ จริงๆแล้วมันไม่ยากหรอกที่ผมจะหยิบใบไม้ขึ้นมาซักใบหนึ่ง เพลโตตอบ

ระหว่างทางที่ผมเดินไปเพื่อที่จะหาใบไม้ที่วิเศษนั้น

ผมไม่สามารถเดินย้อนกลับได้ และในตลอดทางที่ผมเดินนั้น ผมก็เจอใบไม้ที่ผมคิดว่ามันดี แต่ผมไม่แน่ใจว่า

มันจะมีใบไม้ที่ดีกว่าใบที่ผมเห็นอยู่ ณ ตอนนั้นหรือเปล่า ผมจึงเลือกที่จะไม่หยิบมันขึ้นมา

เพียงเพราะคิดว่ามันน่าจะมีใบที่สวยกว่านี้รออยู่ตรงข้างหน้า

แต่เมื่อผมเดินไป ผมก็เริ่มรู้สึกว่า มันไม่มีใบไม้ใบไหนที่ดีกว่าใบก่อนหน้าที่ผมได้เจอ

และเมื่อเดินมาจนสุดทาง ผมก็ไม่สามารถเจอใบไม้ใบไหนที่ดีเท่ากับใบที่ผมได้เจอไปก่อนหน้า

ท้ายที่สุดผมเลยไม่ได้หยิบใบไม้มาเลยแม้แต่ใบเดียว

เพลโตเอ๋ย นั่นแหล่ะความรักที่เธอถามถึง แต่เธอทำมันหลุดลอยไปแล้ว ครูตอบ

วันต่อมา เพลโตก็ถามครูของเขาอีก “การแต่งงานคืออะไร อะไรคือการแต่งงาน” “ผมจะรู้ได้ยังไงว่าผมได้พบกับสิ่งนั้นแล้ว”

มีป่าทึบอยู่ทางด้านหน้าโน้น เธอจงเดินไปที่นั่นนะ และอย่าหันหลังกลับมามอง ครูตอบ

เธอสามารถตัดต้นไม้ได้ต้นหนึ่ง ต้นที่เธอคิดว่ามันสูงที่สุด และนั้นก็คือสิ่งที่เรียกว่า การแต่งงาน marriage

เหมือนเดิม เพลโตเดินไปยังป่าแห่งนั้น และไม่นานหลังจากนั้น เพลโตก็กลับมาพร้อมกับต้นไม้ต้นหนึ่งซึ่งต้นไม้ต้นนั้น

แลดูไม่ใช่ต้นที่ดีนักอีกทั้งยังไม่ใช่เป็นต้นที่สูงที่สุดอีกด้วย มันเป็นแค่ต้นไม้ธรรมดาๆต้นหนึ่ง

“ทำไมเธอจึงเลือกตัดต้นไม้ต้นนี้” ครูถาม

จากประสบการณ์ที่ทุ่งข้าวสาลี หลังจากที่เดินผ่านไป

ผมกลับมามือเปล่าโดยไม่ได้หยิบใบไม้แม้แต่ใบเดียว ดังนั้นครั้งนี้ พอผมเจอต้นไม้ต้นนี้ และดูแล้วมันก็โไม่ขี้เหร่เท่าไร

ผมจึงตัดสินใจที่จะตัดต้นไม้ต้นนี้และนำมันกลับมาพร้อมกับผม ผมไม่ต้องการเสี่ยงที่จะต้องสูญเสียมันอีก เพลโตตอบ

เพลโตจ๊ะ นี่แหล่ะที่เรียกว่า การแต่งงาน และ เธอก็พบมันแล้ว ครูพูดต่อ

การแต่งงานก็คือสิ่งที่ตามมาหลังจากที่เรารักกัน ยิ่งเรามองหาความรักมากเท่าไร เราก็จะพบว่า มันไม่มีความรักอยู่ ณ ที่แห่งหนนั้นหรอก

ความรักคือสิ่งที่อยู่ในใจของเรา …

สถานที่ที่ซึ่งเธอสามารถควบคุมความปรารถนาความต้องการ ความหวังที่เธอจะค้นพบสิ่งที่ดีกว่า … เมื่อไรก็ตามที่เธอหมดสิ้นความหวัง และเพรียกหาความรักแล้วหล่ะก็ เธอก็จะพบว่ามันมีแต่ความว่างเปล่า

… และเธอก็จะไม่ได้อะไร ไซร้แล้ว ยังต้องสูญเสียเวลาไปอีกด้วย

เธอจง อยู่กับความรักที่มันเควรจะเป็นเถอะ (ต้นไม้ที่เธอตัดมา) … การแต่งงานคือกระบวนการการของการคว้าโอกาสนั้น โดยที่เธอเลือกสิ่งที่ดีที่สุดท่ามกลางตัวเลือกที่มากมาย (ต้นไม้ทั้งหลายในป่านั้น)

หากเธอคิดว่าเธอต้องการคนที่เหมาะสมกับเธอที่สุดแล้วหล่ะก็ เธอก็จะสูญเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ เพราะ มันไม่มีหรอกการแต่งงานที่สมบูรณ์แบบอย่างที่เธอต้องการ